Asmara, 24/09/2006

Ik wandelde vanmorgen naar het VSO kantoor. Hoewel het zaterdag is wilde Miriam (de financiële manager van VSO-Eritrea) ons toch even zien, om ons onze per diems te geven (zo wordt ons zakgeld genoemd) en nog wat papierwerk te laten ondertekenen. Ik verwachtte er al niet teveel van. Op zijn Afrikaans vertrok ik pas op het afgesproken uur en vond na een half uur te laat arriveren mijn collega’s gefrustreerd en wel, al wachtend op Miriam, die naar mijn gevoel niet meer op deze zaterdag op haar kantoor zou verschijnen.

Ik bleef wat in de bibliotheek rondhangen en besloot dan  maar weer naar het hotel te vertrekken. Op de eerste vrije zaterdag sinds ik in Afrika ben had ik wel zin in wat luiwammesen aan de pc: mijn e-mails nog een keertje lezen en wat werken aan mijn dagboek voor op de website die nog steeds niet online staat. Wat kan het me eigenlijk ook schelen allemaal. Ik ben in Afrika en geniet met volle teugen.

Al wandelend denk ik even aan de afgelopen twee weken en hoe mijn leven drastisch veranderde op die korte tijd. Nog niet zo lang geleden zat ik in een vliegtuig op weg naar dit onbekende land met meer vragen dan antwoorden in mijn hoofd. Tijdens het laatste stukje, na de tussenlanding in Jeddah, terwijl ik neerkeek op de Rode Zee die onder me weggleed en met de lichtjes van Asmara in de verte, sloeg me even de angst om het hart. Waar was ik toch maar aan begonnen? De cursussen van VSO vers in mijn hoofd gepropt, preparing for change, Skills for working in development,  het Eritreaanse country strategic plan en een diploma onderwijs met 5 jaar ervaring op zak. Assessed, getraind en een volwaardig ontwikkelingssamenwerker bevonden, maar in mijn broek plassend voor de verantwoordelijkheid en de professionaliteit die van me verwacht werd.

Ik had na de landing weinig tijd om daar verder over na te denken. Mijn koffers bleken verdwaald te zijn en door Lufthansa op een vlucht richting Japan gezet. Het papierwerk kon beginnen. Mijn collega’s werden alvast naar het hotel getransporteerd terwijl ik op verdere instructies van het supervriendelijke luchthavenpersoneel wachtte. Yohannes, mijn nieuwe VSO supervisor zou me komen ophalen, na zijn gesprekje met de immigratiedienst over deze lading witneuzige leerkrachten. En zo werd de trend gezet van overal en altijd te laat te komen en niemand die daar een zak om geeft.

Witneuzige leerkrachten…het blijkt een bekend fenomeen te zijn in Eritrea. Met trots kan ik vertellen dat ik de enige Belg ben in het team Eritrea. Mijn workpermit liet gisteren de code BELG2 zien. Blijkbaar is er verder alleen de Belgische consul die mijn nationaliteit deelt en die probeert te werken in dit prachtige land. Mijn titel werd  ‘methodologist/teacher trainer’ en met een hoog tempo van In Country Training, zijn we bijna klaar om aan onze taak te beginnen. Ik spreek al een klein beetje Tigrinya. Het is een raar taaltje waarbij ik vind dat onze taalleraar vaak wat weg heeft van een bruine versie van Kermit de kikker tijdens zijn enthousiaste lessen. Ik hoor mezelf steeds meer als een piraat klinken. Maar ik weet ondertussen dat ik geen juf maar Memher Hilde genoemd zal worden, dat yekenely, dank je wel betekent en bij de uitspraak van dit woord met de geweldige Afrikaanse klik erin, ik het pas echt goed uitspreek als ik me voorstel dat er een vlieg in mijn keelgat schiet bij de K. Bij koffieceremonies roep je na de eerste slok: "TU-UUUM!!!!", als je niet door de gastvrouw buitengeknikkerd wilt worden. En geloof me dat wil je hier niet.

De koffieceremonies zijn erg belangrijk. Het is de wijze waarop de Eritreanen hun vrienden ontmoeten. Weigeren wordt als onbeleefd gezien en zonder koffieceremonies kan je hier niet in de samenleving inbreken. Als je uitgenodigd wordt voor koffie, verwacht je dan maar aan minimaal twee uur stilzitten voor de heerlijkste bakjes pure cafeïne. Een ceremonie bevat minstens drie kopjes en het is een hele uitdaging voor Hilde-pilde om die op gepaste wijze vol te houden. Ik ben nooit in staat geweest om lang, netjes stil te zitten op een stoel. Altijd wat teveel energie in het lijf gehad. Dat wordt hier nog een keer overgoten met hoge dosissen cafeïne. Aan het eind van een dag stuiter ik letterlijk rond in de hoop dat er een gewenning zal optreden. Mijn brave Britse collega's vragen wel eens waar ik al die energie aan het eind van een vermoeiende dag vandaan haal. Mijn vraag is eerder waar ik hem dan kwijt kan zodat ik eens een nachtje lekker kan slapen.

Bereket, een van de VSO supervisors, ging gisteren mee naar de immigratiedienst. Met een vette knipoog deelde hij mee: “nothing to do with Holland anymore, you are now my only Belgian Eritrean, they lost you to Eritrea”. Ik kan de man geen ongelijk geven. Ik werd op ongeveer dezelfde vraag naar Nederland uitgenodigd. Ook in Holland heerste een tekort aan leraren dat met mijn input gedeeltelijk zou opgelost worden. Ook In Nederland was men zo blij met buitenlandse leerkrachten dat er een begeleidende dienst werd opgezet. Als ik nu kijk naar de gelijkenissen in uitnodiging en de verschillen in de behandeling door de migratiediensten, rijst me weer de vraag: "Wat is ook alweer beschaving en wat was ook alweer onderontwikkeling". Ik heb hier niet in een ellenlange rij gestaan tussen de asielzoekers, zoals in Rotterdam. Toch zijn er een heleboel vluchtelingen in dit land. Ze komen vooral van Sudan. Als ik een vraag stelde kreeg ik daar een direct antwoord op en niet de uitroep dat als het mij allemaal niet bevalt, ik maar lekker terug naar België moet gaan. Hier zeiden ze: "Welcome, to Eritrea!!!". In de enthousiaste, vrolijkheid van een land dat decennia lang onder diverse oorlogen geleden heeft en probeert recht te krabbelen met alle middelen die het heeft en kan krijgen, voel ik mijn frustraties van de onzinnige druk die het leven in Nederland voor een Limburgs Belgje met zich meebrengt, langzaam herstellen.

Ik leer hier vooral om de dingen simpel te houden. Op de hoek van deze straat zit er een oud vrouwtje dat elke dag, de hele dag kauwgom staat te verkopen, (ze verloor man en kinderen aan de oorlog met Ethiopië). Ik groet haar elke dag in het Tigrynia. "Selaam, kemie alechie?" -Dag, hoe gaat het met U?-, en maak een praatje terwijl ik kauwgom koop die ik later weer aan kinderen loop uit te delen. Gisteren werd ik een beetje stil van het beeld dat ze van mij gekregen heeft op deze twee weekjes tijd. Ze zei: "Sugerie, people who love to live, they love to laugh and you smile a lot, thank you for coming, I can put my trust in you."

En zo sta ik klaar om op woensdag te verhuizen naar mijn nieuwe dorp. Ik zal twee jaar lang wonen in Dbarwa sub zoba in de provincie Dbub. Wanneer ik weer in de mogelijkheid ben om van internet gebruik te maken, vertel ik wat meer over het strategische plan voor dit land en de iets minder leuke dingen waaraan we hier met het team Eritrea hard gaan werken.

Groetjes

H.