Maart ’07 (2): Vertrek uit Eritrea

Het was niet makkelijk om uit Eritrea te vertrekken. Sinds besloten werd dat ik weer naar België zou komen, vertoefde ik in een roes van afscheid nemen die aanvoelde als het vaarwel zeggen tegen een van mijn beste vrienden.

In dit land heb ik het leven mogen bekijken van een andere kant en ik kan het niet genoeg herhalen. Er is zoveel werk in de wereld om al die oneerlijke situaties die onschuldige mensen zwaar onderdrukken te veranderen. Niemand heeft erom gevraagd maar als ik in Eritrea even om me heen keek, zag ik dat het resultaat er niet minder pijnlijk om werd.

Ik ben na zes maanden vertrokken van mijn placement om redenen die ik zelf niet meer in de hand had. Was dat niet het geval geweest, ik zou nog steeds in het zonnetje zitten. Nee, vertrekken in Eritrea was niet makkelijk en de mensen waarmee ik zes maanden samenleefde maakte het alleen maar moeilijker.

Hoe het precies kan, weet ik niet helemaal zeker, maar in die paar maanden tijd heb ik contacten gelegd en werd ik opgenomen in gemeenschappen, die bij het vaarwel zeggen nog het meest voelden als een nauwe familieband. Was ik er echt maar zes maanden of woonde ik er 60 jaar?

Met verbeten tranen in de ogen stapte ik op het vliegtuig richting Brussel. Tussen dit moment en de beslissing om terug te keren zat maar een week. Een week waarin er me zelfs bijna geen tijd gegeven werd om te slapen. Mijn Eritrese vrienden zogen elk restje energie uit me. Alles wat ik nog snel even moest doen, zien, eten, horen. Van een laatste ngdet (familiefeestdag met veel te veel eten) tot een blitsbezoek in Massawa met vrienden en de Asmarino discotheken, waar ik tussendoor nog mijn migratiepapieren en exitvisum moest regelen. Een soort vakantie waar ik anders een maand voor uit zou trekken, samengepakt in 7 dagen.

De termijn van Brendon de Engelsman zat er ook op. Het had dus een gezellige vlucht naar huis kunnen worden. Helaas voor Brendon viel ik van pure vermoeidheid al in slaap voor take off en werd ik pas wakker in Frankfurt. Het uurtje wachten op de vlucht naar Brussel werd geanimeerd door een Chinees mevrouwtje en haar half Belgische baby en drie kwartier later stond ik in Brussel te wachten op mijn koffers vol Nederlandstalige boeken en papier, het enige dat ik niet had achtergelaten in Eritrea.

En zo stond ik naar mijn gevoel heel plotseling weer op eigen bodem. De mij welbekende gezichten stonden in de inkomsthal te wachten. Een moment waarin alle emoties tegelijk door mijn lijf raasden. De uitbundige blijdschap om al die mensen weer te zien die ik erg gemist had, het verdriet omdat ik weg moest daar waar ik naar mijn gevoel behoorde te zijn, de boosheid omdat ik bepaalde situaties niet onder controle had weten te houden en de angst voor weer een nieuwe fase die te beginnen stond. Achtbanen van emotionele indrukken die me twee dagen voor pampus op de zetel verwezen.

Ik ben nu weer twee weken thuis en eigenlijk ben ik erg trots op mezelf en de mensen die me omringen. De cultuurschok die ook hoort bij het van arm naar rijk verhuizen werd ernstig verzacht door natuurlijk in de eerste plaats mijn familie en vrienden, maar ook voor een heel groot deel door de kinderen van Basisschool Termien.

Niet alleen werd ik in (mijn jongste neefje) Rubens klasje uitgenodigd om te vertellen over Eritrea, waarbij ik alleen maar heel slimme vragen moest beantwoorden van kinderen die echt willen weten hoe het er in verre landen aan toe gaat, ook hadden ze een superfeest voor de schooltjes in Eritrea geregeld in de sportzaal waar ik zelf ruim 20 jaar geleden moest rondrennen. Zoals je op de foto’s kan zien mocht ik toekijken hoe de Termiense kinderen zelfgemaakte kunstwerkjes en spullen uit de wereldwinkel verkochten ten voordele van de schooltjes in Eritrea die al die hulp zo goed kunnen gebruiken. Ik werd een beetje warm van binnen bij de aanblik van die eerlijke solidariteit van kinderen voor kinderen.

Juffrouw Tania belde me een paar dagen later op om te vertellen dat het harde werk van deze leerlingen bijna 1000 euro had opgebracht. Dat geld zal gebruikt worden om de Engelse boeken die me geschonken werden, naar de nu nog lege schoolbibliotheken van de Dbarwa Elementary school en de Dbarwa Junior school te sturen. De rest zal gebruikt worden om spullen te kopen voor de blinde leerlingen die naar het gewone onderwijs moeten.

Al ben ik weer in België, ik werk nog steeds hard voor Eritrea. Samen met Nasser van de afdeling Inclusief Onderwijs binnen het Ministerie van Onderwijs in Asmara wordt er nog steeds aan het project voor de blinde leerlingen gesleuteld via het internet. Mijn persoonlijke netwerk van mensen in Asmara regelt de verdeling van de postpakketjes die me gestuurd worden en ik op mijn beurt naar hen zend.

Off2africa is eventjes backinBelgium (hopelijk niet te lang) maar de verhalen op de site zijn echter nog niet voorbij.

I keep in touch

H.