Over haar (25/11/2006)

Ieder mens heeft zijn zwaktes, ik heb er een heleboel, maar de grootste van ze allemaal, is toch wel mijn haar denk ik. IJdeltuiten is aan mij niet zo heel erg besteed, zolang mijn haar maar goed zit.

Goed betekent op zich daarom niet mooi, maar wel precies zoals ik het wil. Raar, opvallend en spraakmakend. De kleur, die ik nog niet op mijn hoofd had, dient nog uitgevonden te worden en van uitgeschoren geometrische vormen tot hanenkammen is er weinig dat de revue niet gepasseerd is. Stuk voor stuk peperdure kapsels die zo op de eerste de beste kapperswedstrijd konden meedingen. De enige luxe die ik mezelf veroorloofde in het buikriem aanspannen om vliegtickets te kunnen betalen. Het leuke aan die kapsels was de controversie. De halve punker die bijvoorbeeld met Bonne (mijn oma) kaarsjes ging branden aan de Mariagrot, het gefluister van de stemmetjes op de achtergrond om zoiets onbenulligs als haar, heerlijk.

Ik begin steeds meer te merken dat het buitenste buitenbos haardracht belangrijker vindt dan ik in eerste instantie voor mogelijk hield.

Het werd hier in Afrika de hoogste tijd om weer eens opzienbarend te wezen. Mijn nieuwe vriendinnetjes lieten zich dat geen twee keer zeggen. Ik kreeg de opdracht om in Asmara naar een bepaald winkeltje te gaan en maar liefst drie pakken zwart pluisspul te kopen. Toen ik weer voet aan de grond zette in Dbarwa werden de koffiebonen al gebrand in de compound. Hoe ze dat steeds doen, ik heb geen idee, maar als ik van de bus stap en rechtstreeks naar huis loop, dan weten ze al dat ik er aankom. En dat zonder telefoons, tamtam of rooksignalen. Ik heb 6 uur moeten stilzitten met 4 dametjes die druk in de weer waren met weef- en vlechtwerk, nog eens een keer 4 meiden die de koffiekopjes vol hielden. En na veel giechel, roddel en vlugge-vingertjes-werk, een stijve nek en een humeur om op te schieten, want stil zitten is niet een van mijn talenten, is het resultaat niet te onderschatten. Ik ben nu in het bezit van een weelderige zwarte haardos vol vlechten en krullen, die ik nog in geen 7 levens zelf bij elkaar gespaard kan krijgen.

Een groot gedeelte van mijn taak zit in Gender mainstreaming. Eer ik kan werken aan voorlichting en “the improvement of women” (de verbetering, herwaardering van vrouwen), moet ik eerst en vooral hun vertrouwen winnen. Raar maar waar, mijn haar was en is daar een middel toe. Niet alleen hebben 8 dametjes vrij in en uit mijn huis kunnen lopen en daarbij met de nodige ooh's en aah's naar de fotootjes aan de muur kunnen kijken. Shucor shucor die blonde mama en supergrappig die dikke buik van mijn papa (je ziet er dik uit is een van de grootste complimenten hier) en dat blonde mannetje met die blauwe oogjes zo carmella, nooit geweten dat er ook witte lui met oranje haar bestonden en welke idioot heeft er nu foto's van haar hond en kat. Het is the talk of the town. Hieldaah heeft Tigrinya haar en in haar kamer hangt haar familie aan de muur tot hond en kat toe.

De meiden zijn er supertrots op dat ze erin geslaagd zijn om me er als een meisje uit te laten zien (ook de eerste keer dat ik dat meemaak) en had ik eerst kijkers om mijn witte vel, ze maken nu een ommetje om naar mijn haar te staren. Op sommige momenten lijkt het zelfs alsof mijn hoofd gemeenschappelijk eigendom is geworden. Waar ik sta of zit is er altijd wel iemand die me spontaan begint te groomen. Het is wat ik nodig heb. Ik ben opeens geen vreemde eend meer. Deze jeukende, trekkende, steeds in de weg zittende, zweterig zware berg plastic aan mijn hoofd, heeft me een van de hunnen gemaakt. Door een Tigrinya haardracht heb ik blijkbaar in hun ogen een stukje blank opgegeven, mijn familiefoto's getuigen van eenzelfde waardegevoel.

Dankzij mijn weelderige haar ben ik nu zelfs officieel verloofd. Ik hoef niet meer te liegen tegen boekendragende wiskundeleraartjes en de heetgeblakerde mannetjes die vallen voor wit vel, alleen maar wat details te verzwijgen. Even, mijn 4 jarige buurjongetje, vond me altijd al wel lief zei hij, maar nu met dit haar wil hij met me trouwen. We hebben afgesproken dat, als hij er over 20 jaar nog steeds zo over denkt, we er werk van gaan maken.

Mijn stelling, maak je niet druk het is maar haar, heeft toch een ietwat nieuwe betekenis voor me gekregen. Hoe breek je in in een Etnische groep met een specifieke cultuur? Wie had gedacht dat dat via een kapsel kon gebeuren.

H.