Februari ’07

We leerden op onze cursus van VSO, preparing for change, dat er ons waarschijnlijk een six month’s dipje te wachten stond. Ik denk dat deze zijn intrede aan het doen is.

In het leven dat we hier als alien proberen te leven zijn er geen gemiddelden meer. Alles is extreem. Extreem blij, extreem prachtig, extreem gefrustreerd en extreem kwaad, niks er tussen in.

De oprechte liefde voor een volk en een cultuur die bewijst dat het ook allemaal anders kan, dat het Westen helemaal niet het epicentrum van het universum is en dat een sociale wijze van leven met mooi weer en een prachtig uitzicht, niet met geld te koop is, roept af en toe ook de diepste walging op.

Armoede en repressie zijn nooit grappig, al heeft vrijheid en welvaart zijn eigen gruwelijke valkuilen.

Ik kan jubelen en juichen omdat er heel langzaam aan een meisjesclub is ontstaan in het kapsalon van de 16 jarige Helen. Na schooltijd is ze kapster en nadat de zaak sluit, is het kapsalon ons geheime clubhuis. Niemand weet dat ik drie keer per week, twee uur lang Engelse bijles geef aan 6 meiden. Alle 6 willen ze weg uit het dorpse leven en studeren.

Mijn geluk kan niet op. Meisjes die vooruit willen in het leven en waarmee ik kan praten over alles wat hen bezig houdt. Ze luisteren, ze leren, ze willen begrijpen.... ze denken al een klein beetje meer voor zichzelf. Al een heel klein beetje.

Ik verkoop propagandataal omdat die begrepen wordt. Leer, studeer en probeer wijzer te worden. Gebruik die grijze massa om de wind een andere kant op te laten blazen, wees creatief en gebruik je fantasie om te zien wat morgen de werkelijkheid kan zijn.

Er zijn zelfs al twee huisvrouwtjes van mijn vaste koffieceremonie adressen die me een boek hebben gevraagd. (had ik maar meer boeken om weg te geven)

Na vier maanden van observeren en praten, zoeken, nadenken en detective spelen, denk ik de kern gevonden te hebben van wat de leerkrachten in mijn regio nodig hebben om inzicht te krijgen in de door hun gegeven lessen. Als hulpmiddel ben ik een zelfverzonnen lessonplan formulier met een dagelijks zelf evaluatie systeem beginnen testen. Het lijkt te werken en belangrijke mensen op nog belangrijkere stoelen zijn erg geïnteresseerd in mijn vodje papier. De leerkrachten lijken zich een beetje zelfzekerder te voelen voor hun megaklassen en soms vindt er zelfs een leermoment plaats tussen al dat georganiseer en gedisciplineer. Ik heb het idee dat ik iets heb gevonden heb dat blijvend steun kan geven. We moeten het even bij schaven om het perfect te krijgen. Maar ik ben in de zevende hemel als ik zie hoe mensen hier zelfs de kleinste kansen aangrijpen om hun wereld te verbeteren.

Ik heb geld nodig, om middelen te kopen, om bij te sturen in al die armoede. Ik probeer spaarpotjes te breken en mensen te motiveren om te investeren in onderwijs. Soms moet je daar wel eens verplicht breed glimlachend een glas wijn voor gaan drinken op de plekken waar mensen zichzelf en de inhoud van hun portemonnee zeer belangrijk vinden. Ik wist niet dat ik het kon, dat kirren en giechelen en het krulletjes draaien in mijn plastic haar en het steevast instemmend knikken... wat willen die gasten slim en machtig gevonden worden terwijl ze heel goed weten dat ik alleen maar aas achter geld om mijn projecten uit de grond te stampen. Ik heb een zekere waardering weten te verwerven bij een paar mensen (is het toevallig dat dat allemaal Eritreeërs zijn?) die bij de centen zitten.

Maar dan komt die andere kant van de medaille opzetten. In mijn meidenclub komen er wel eens kleine zusjes en broertjes mee. Ik neem een baby’tje van ruim een jaar in mijn armen om het gehuil te troosten. Het schaapje heeft even geen doek om en geschokt staar ik voor het eerst van mijn leven naar die vrouwelijke culturele verminking. Het liefst van al zou ik willen mee huilen, maar ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden. Dat lukt niet. Yordanus vertelt me dat dit heel normaal is, iedereen is besneden. Als je een slecht mens bent dan sterf je na je besnijdenis. De meisjes vertellen gezellig over dat ene meisje dat sinds ze besneden werd ziek was. Ze had altijd heel erge buikpijn en kon niet goed lopen. Iedereen wist heel zeker dat ze behekst werd dus op een dag hebben ze de boze geest willen wegjagen door haar zwarte rook te laten inademen. De heksen hebben gewonnen. Ze namen haar ziel mee met de rook en dat 15 jarige meisje stierf.

 Ik kan deze rotzooi niet oplossen, dat weet ik, maar iemand moet ergens beginnen.

Mijn witte boekhouding brengt me in de problemen. Ik heb iets aangeraakt dat het daglicht niet verdragen kan al weet ik nog niet precies waar de details van het probleem zitten. Die grote mannen die hun omgevende wereld klein willen houden verfoeien mijn kleine succesjes. Dat onnozele witte grietje dat een beetje op de scholen hoorde te spelen brengt een onderdrukkend schoolsysteem in verwarring. Mensen gaan moeilijke vragen stellen waar andere mensen helemaal niet op willen antwoorden.

Ik word aangepakt door supervisors en PRC coördinator. Er wordt me duidelijk gemaakt hoe alleen ik sta in mijn functie van witneuzige methodologist in een dorpscluster.

Mijn laptop is toevallig gecrasht, naar het Nederlandse bedrijf gestuurd om reparatie en is hopelijk weer onderweg naar hier, maar de gegevens zijn weg uit de Sub Zoba. De back-ups op papier zijn opeens verdwenen (is vast een geit geweest, It happens!!!). Het projectje dat leerkrachten moet gaan ondersteunen in het onderwijzen van blinde en slechtziende leerlingen die verplicht naar mainstream scholen moeten wordt afgekraakt en de uren ervoor ingetrokken, al mijn proposals gestolen of vernietigd. Mijn salaris wordt gekort. De enige uren die ik vergoed krijg zijn degene die ik op kantoor achter mijn bureau heb doorgebracht, als teacher-trainer zijn dat er dus heel weinig gezien ik mijn voorbereidingen meestal ’s nachts maak.. Mhammed Ali, mijn beste stalker ooit, dat moet ik hem nageven, wordt zat gevoerd en opgehitst en staat luid schreeuwend de horlepiep te dansen op mijn binnenplein ik ben erg blij dat mijn Tigrinya te beperkt is om zijn verwensingen te begrijpen, op de avond dat al mijn buren naar een feest zijn. Ik moet hem met harde hand naar buiten zwieren. Ik ben niet meer de fitste en de sterkste of snelste, maar mijn werptechnieken heb ik blijkbaar nog steeds onder de knie.

Ik vlucht naar Asmara, krijg een paar dagen vakantie voorgeschreven door VSO en een belofte op een meeting met de man die ik meer vertrouw en respecteer dan alle mensen waarvoor ik ooit gewerkt heb tezamen. Ik wacht geduldig tot Yohannes terug is van zijn cursus in Kenia om mijn strategie te herbepalen.

Sinds weken kan ik weer even rustig ademhalen en eventjes mijn concentratie loslaten.

De ambassade geeft een receptie voor een ex VSO vrijwilliger die jaren later de grote baas is van alle British Counsels in de wereld. We staan weer breed lachend handjes te schudden van mensen die nog nooit een Eritrese boer of national service leerkracht van dichtbij gezien hebben. De buil op mijn hoofd van het tegen de vlakte storten op de stoep van de Noorse Ambassade is weggeschminkt met de toverdoos van goede vriendin Catherine die eindelijk weer op de been is na haar week platgespoten bedlegerigheid door dysenterie.

De achillespezen zijn op dagen als dit helaas sterk van kracht.

Een gastje van de European Commission geeft een privé feestje op het moment dat ik het nodig heb. Hij heeft muziek. Ik heb al weken geen muziek meer gehoord, het geluid stierf tezamen met mijn laptop. Van alles wat ik makkelijk kan missen in mijn westerse weelde, dit is er geen onderdeel van.

De ambassadeur brengt zijn wijn van de receptie mee en eindelijk kan ik me even ontspannen. Hier deelt iedereen tenminste een deel van mijn cultuur.

Na een paar uur plezier, beginnen de hete handjes weer te grabbelen en sla ik de tweede keer die dag op de vlucht.

Ik heb een paar dagen de tijd om zoveel mogelijk van de verloren voorbereidingen uit mijn hoofd op papier te krabbelen. Ik probeer vergaderingen uit te stellen en smoezen te verzinnen waarom ik niks op papier heb staan. Het is weer iets waarop ik niet voorbereid was. Er zijn geen bronnen om uit te werken, alle computers in Asmara zijn besmet met een bestandenvernietigend virus, Behalve twee kladblaadjes is al mijn werk van de afgelopen 4 maanden verdwenen.

De statistieken van mijn site worden doorgestuurd. De mensen willen sneller nieuws van Hildepilde, anders verslapt hun aandacht voor een ontwikkelingsprobleem.

Met dit nieuws stijgt mijn frustratie nog een graadje hoger. Nooit heb ik iemand om geld gevraagd, ik dacht dat het in mijn dagboekverhaal wel duidelijk zou zijn dat ik nood heb aan fondsen. Ik dacht dat mensen die het tof vinden om dit te lezen het spontaan zouden kunnen opbrengen om me af en toe wat steun te bieden. Als iedereen die af en toe de site bezoekt, me 1 euro per maand zou gegeven hebben, dan had ik het language lab van het PRC van het nodige materiaal kunnen voorzien.

De rekening van het steunfonds vertelt me wat anders.

We werken in de sub zoba nog steeds twee keer op hetzelfde blaadje (eerst met potlood en dan met pen als die het doet).

Zoals je ziet, alle symptomen van de six months dip zijn aanwezig.

Maar ook die kan ik wel aan.

Ik vraag deze keer wel om geld, en dat zelfs zonder zielige plaatjes te verkopen. Ik hoop dat mijn vrienden verstandiger zijn dan dat. Weet dat iedere cent die in het steunfonds gestort wordt direct geïnvesteerd wordt in het plaatselijke onderwijs. Wie me een beetje kent weet dat er in Hildeland niks onderweg blijft plakken.

De foto’s voor op de site zijn onderweg, maar alles werkt hier een beetje trager en omslachtiger dan bij jullie dus geef me nog eventjes de tijd.

Ik doe mijn best om sneller een nieuw verhaaltje te schrijven, helaas ben ik technologisch invalide op dit moment.

Selaam

H.