Schoolpraatje

De scholen zijn pas op twee oktober opengegaan en de lessen zijn pas op 9 oktober (en niet eens in elke school) begonnen.

Ik ben nog druk bezig met het contacten leggen met allerlei leraren, mensen van het ministerie van onderwijs en schooldirecteuren. Vandaar dat ik nog erg weinig met de kinderen zelf heb kunnen praten. Maar een ding weet ik wel al. Ze vinden het heerlijk om te schrijven naar schooltjes in het buitenland. Een van de eerste vragen die me gesteld werd was of ik klassen kende die met hen wilde corresponderen. Ik heb daarop geantwoord dat ik het zou vragen. De kinderen hier spreken natuurlijk geen Nederlands, maar wel al een heleboel Engels en zeg nou zelf, mooie tekeningen snapt toch iedereen. Dus welke klas voelt zich geroepen om brieven te schrijven naar Eritrea en daar natuurlijk Eritreaanse antwoorden op te krijgen?

Ik zal even vertellen welke indruk de Dbarwa Elementary School op me heeft gemaakt. Eerst en vooral hebben de kinderen een schooluniform bestaande uit een trui van de school. Verder mag je kiezen wat je aantrekt. Aan de kleurtjes van de trui kan je zien op welke school iemand zit. Onze school, heeft bordeaux rood met een okergeel randje. Bahiri Negash Elementary School een stukje verderop draagt gifgroen met een felrose randje en de Dbarwa Junior school heeft donkerblauw met een wit randje.

In Eritrea doen we niet zo heel erg aan modebewustheid, je draagt gewoon de kleding die er in huis is. Aan sommige schooluniformpjes kan je dus ook duidelijk zien of het gedragen wordt door een van de oudere of de jongere kinderen uit het gezin. Dat is eigenlijk wel een grappig zicht. Kleine kinderen in groep 3 lopen soms rond in een jurk van een trui met mouwen die over de grond slepen, en kinderen uit groep acht hebben een trui vol gaten die tot ongeveer twee cm boven hun navel stopt en mouwtjes die maar tot aan de ellebogen reiken.

Elke morgen begint de dag met het groeten van de vlag. Deze school heeft een versterker. De muziek van het volkslied galmt aldus doorheen de bergen en de kinderen zingen uit volle borst mee terwijl de vlag gehesen wordt. Kinderen die een beetje laat zijn hebben op dit moment een probleem. Uit respect voor de vlag mag je niet lopen tijdens het volkslied. Je moet stilstaan en met je rechterhand op je hart naar de vlag kijken. Het valt dus duidelijk op dat je dan niet op je plekje staat. Kinderen die dus na het volkslied aangelopen komen moeten buiten op de knieën blijven zitten, en op de rotsen lijkt me dat geen pretje, tot iedereen naar de klas is gegaan, en worden dan nog een keer flink toegesproken door de schooldirecteur.

Na het groeten van de vlag mogen sommige kinderen in de microfoon aan de rest van de hele school wat vertellen. Dat gaat soms over het hebben van een nieuw broertje of zusje, maar het kan ook gaan over iets dat ze de dag ervoor geleerd hebben. Degene die aan de beurt is om te vertellen is daar meestal heel trots op, anderen worden er dan weer erg verlegen van.

De klassen zijn hier een beetje muf en klein voor de grootte van de groep. Juf (Memher in het Tigrinya) Elisa lost dat op door vaak naar buiten te gaan en spelletjes te spelen. Dan staat er opeens een hele troep kinderen in mijn kantoortje te joelen; ‘this is an office, this is a desk, this is Hieldaaaah the white teacher, this is a computer, that is a pen....’ Ik zit natuurlijk niet zelf bij haar in de klas, maar Elisa lijkt me een erg leuke Juf. Er is hier ook een meester (Memher) Mahari. Hij is erg oud en heeft altijd een stok onder zijn arm. Zelfs ik ben een beetje bang van hem. Als de leerlingen van zijn klas niet netjes in de rij lopen dan zwaait die stok gevaarlijk rond. Ik geloof niet dat hij ooit raak mept, maar het ziet er eng uit. In Eritrea is het niet vreemd dat leerkrachten wel eens klappen uitdelen en de meeste ouders vinden dat prima. Kinderen moeten hier goed luisteren en geen streken uithalen.  

Dat doen ze natuurlijk wel.

In Dbarwa waait het nogal veel en er ligt veel stof. Ik heb wel eens een jongetje een handvol zand in de lucht zien gooien dat vervolgens in het gezicht van Memher Mahari waaide, die een meter of 10 achter hem liep. Eer de meester het zand uit zijn ogen had gewreven, was dat jongetje natuurlijk al verdwenen. Kinderen die ruzie met elkaar hebben gooien met stenen of met geitenkeutels op elkaar. Ik weet niet precies wat ik nu erger zou vinden. Maar meestal wordt hier gezellig op het schoolplein gespeeld. Daar is thuis weinig tijd voor omdat de kinderen thuis vaak klusjes moeten doen, dus genieten ze erg van het buitenspelen tijdens de pauzes op school. Er zijn jongetjes die met tape een paar rantsoenzakken hebben samengeplakt en met deze zelfontworpen bal gaan voetballen. Er worden veel tikspelletjes gespeeld en ook wel eens verstoppertje. De grootste meiden lopen meestal gezellig arm in arm te kletsen. Zo zie je maar dat sommige dingen universeel zijn en dat kinderen met veel speelgoed en kinderen zonder speelgoed uiteindelijk op precies dezelfde manier met elkaar spelen.

Ik hoop van jullie te horen wat er allemaal op school gebeurd. Jullie zijn natuurlijk al veel langer aan het schooljaar bezig en zijn alweer bijna aan vakantie toe. En als er kinderen zijn uit de klassen die dit lezen, die graag een pennenvriendje of vriendinnetje in Afrika zouden willen, laat het me dan even weten. Er zijn hier een heleboel jongetjes en meiden die staan te popelen om een brief te sturen en te krijgen.

H.