Hilde's werk (2)

Ik kreeg onlangs een mailtje van Rob (Moens), een collega globetrotter. Hij maakte daarin melding dat het werken in Africa een stuk minder stress met zich mee brengt. Ik hoop dat hij op den duur gelijk gaat krijgen want op dit moment ervaar ik dat nog niet helemaal zo. Misschien wil ik wel teveel en te snel en heb ik nog steeds lesjes nodig in NEE, NU even NIET!!!

Ik heb de afgelopen tijd heel wat scholen bezocht en lessen geobserveerd ter voorbereiding van een hele dag workshoppen over Active Learning en het Student-centered onderwijzen van de Engelse taal.

Opvallend is de jonge leeftijd van de schooldirecteuren en hun motivatie om het onderwijssysteem te veranderen. Ze vallen me dan ook aan met scherpe vragen en behandelen me als een wijsneus-weet-alles-en-heeft-alles. Omdat ik nu niet direct de meest zelfverzekerde ben in wat ik al weet, vertaal ik dat door in dikke boeken avond na avond te zitten studeren. Inclusive Education (de Dakar-versie) en Special Needs Education for the blind want we gaan een protocol opstellen voor blinde leerlingen in een gewone school op basis van de ervaringen van een blinde lerares in deze zoba en een nieuwe blinde leerling op een andere school, A teacher-trainer manual for English Methodology (De Eritrea versie), English active learning systems (Asmara University) English for Eritrea (elementary and junior school level) zowel de oude als de vernieuwde versie want nog niet elke school heeft de nieuwe boeken. Engels voor gevorderden, want dit taaltje is niet mijn moedertaal. Tigrinya-English Grammar want ook deze taal moet ik asap onder de knie krijgen. Die 217 phonetics drijven me af en toe tot waanzin, omdat ik letterteken per letterteken moet opzoeken en het woord dat ik dan ontdek, nog steeds niet begrijp en dus weer een keer moet vertalen. Ik heb me vorige week even laten testen door een VSO collega uit Engeland die een Masters’degree English heeft. Na mijn vraag aan hem …. becaus I know my English is not perfect, dat als antwoord kreeg, ….but you’re f*cking close to it, our elementary school teachers write more mistakes than you do, besloot ik al voor eventjes een paar dikke boeken weg te leggen. Er blijft nog steeds een hele stapel over, die ik liever gisteren dan vandaag in mijn hoofd gepropt krijg. De tijd die ik daardoor bijgetoverd heb, besteed ik aan het uitwerken van een projectje voor de meisjes van de juniorschool. Huruy, de leraar Engels aldaar heeft opgemerkt dat er een heleboel meisjes in zijn klassen zitten die thuis zware problemen hebben en daar niet over kunnen praten. Opvallend is dat 95 % van die dametjes schitterend scoren op het vak Engels. We gaan proberen om ze op een of andere manier in een naschools taalclubje te verzamelen, om dan eens te kijken wat er tussen hen gebeurt.

En soms loopt het dan wel eens over met die stomme griep erbij die maar niet volledig verdwijnen wil en de toeristenkwaaltjes die nu en dan op de slechts mogelijke momenten opduiken. Dan kom je de beperkingen van je eigen brein tegen of val je met je neus in een boek in slaap. Frustratie en stress alom.

Het werd me even wat teveel op deze afgelopen woensdag. Ik zat op mijn gemakje met mijn lege fineliner tegen de ijzeren tafelpoot te timmeren om te bedenken hoe ik mijn gebedel om teaching-aid-materials aan de British counsel moest formuleren toen er een troepje directeuren met in hun achterban wat mensen van de Parent-Teacher-association mijn kantoor binnen wandelden. Als eerste vraag kreeg ik te horen met hoeveel NGO’s ik contacten onderhield. Mijn antwoord:”VSO-Eritrea and that’s it”, was niet erg bevredigend voor het gezelschap. Het tweede antwoord was dat al evenmin. Ik moest namelijk antwoorden dat ik geen flauw idee had hoe ik Europese bedrijven tot investeren in Eritrea moet motiveren. Toen ze vroegen of ik gezien had met hoe weinig middelen ze het hier moeten doen, schudde ik bevestigend het hoofd en kreeg de kans om te vragen of ze wisten via wie ik gestuurd werd en wat mijn taakomschrijving is en wat ze dan precies financieel van mij hopen te verwachten. Ja dat wisten ze wel, ik was een teacher trainer methodologist, maar ik kon toch ook wel aan geld geraken via wat anders dan VSO, want die vroegen altijd participation en budgetoverzichten. En erg vrijgevig was die NGO nu ook weer niet. Daar werd ik een beetje pissig om en uit pure vermoeidheid schoot ik per ongeluk uit mijn afgetrapte Teva’s, op Afrikaanse wijze gepaard met het opvoeren van bijbehorend drama. Het zijn mijn beruchte buien die ik niet altijd onder controle heb, vooral niet als ik moe ben en het ook allemaal niet meer weet.

Enfin, ik heb mijn boekentas op mijn bureau omgekieperd, de zakken van mijn jeans binnenstebuiten gedraaid en ben met mijn mouwen gaan schudden. “You see, nothing in the pockets and nothing in the sleeves and you know why????? It’s all invested in Eritrea!!! Thanks to VSO!!!” Al de luxe die ik nog bezit staat in het PRC ter bevordering van de onderwijskundige vaardigheden van de leerkrachten om jullie kinderen een goed onderwijs te kunnen bieden. Ik voegde er nog aan dat ik probeer te bedelen en mensen met meer macht of middelen te sensibiliseren voor de problematiek hier, maar dat wat ik ben  en blijf simpelweg een teacher is and what do teachers do?????

Dat als er iemand dacht dat ik of een van de andere volunteers hier grote cariere zaten te maken voor thuis, dat ze dan maar wat anders moesten verzinnen. In België bvb waar er Nederlands en Frans gesproken wordt zit er niemand op een leerkrachtje te wachten dat zich gespecialiseerd heeft in het Engels onderwijzen aan Afrikanen en twee jaar lang geen Europese bijscholing heeft gevolgd. Hoeveel ze schatten dat een vliegticket hierheen kost, en wie betaalde volgens hen de specifieke opleiding om in development te werken? Wat dachten ze dat er gebeurde als die armoezaaiers van een volunteers ziek worden van dingen hier waar wij geen immuniteit tegen hebben en afgevoerd moeten worden naar een of ander ziekenhuis of misschien wel helemaal terug naar het thuisland? Wie betaalt dat? Ik vertelde nog even dat er collega’s van me zijn die op zes weken al ruim 10 kg kwijtgespeeld waren door het op de pot hangen, en toch werken ze nog steeds elke dag aan het strategische plan van Eritrea en is het VSO die de Imodium in hun keelgat propt. Allemaal hoog geschoold en specifiek voor Eritrea opgeleid personeel dat zich hier kapot werkt enkel voor eten en een onderdak en zichzelf daardoor thuis in de schulden en uit het systeem zit te helpen. Volgens mij was VSO meer dan vrijgevig, is participatie niet meer dan normaal en neemt het als NGO best zijn verantwoordelijkheid. Ik vroeg hen of we het eens over hun verantwoordelijkheid konden hebben. In de meeste dorpen zie ik prachtige kerken en lelijke huizen en nog lelijkere, vaak smerig vuile scholen. Wie betaalt er die kerken? Natuurlijk de mensen zelf. Als het volk in de dorpen nog steeds denkt dat er meer redding te vinden is in het kromliggen om hun plekje in de hemel te kopen en het bidden om vrede en vooruitgang, dan aan het investeren in schooltjes en aldus in de toekomst hier op aarde, wie kan dan even aan de kerk wijsmaken dat het alle kinderen tot zich behoort te laten komen? Dat er ook wel eens broederlijk gedeeld kan worden met het geld van de mensen zelf. Behoorde een kerk niet van en er voor de mensen te zijn en aldus beschermende maatregelen te nemen als het volkje dat zelf even niet in de gaten had, in de plaats van zo prachtig rijk op bergen te staan prijken terwijl degenen die het betalen in de schaduw ervan liggen te verkommeren? Misschien moesten er even nieuwe prioriteiten gesteld worden, maar net zomin als VSO of eender welke NGO, ben ook ik het niet die deze verantwoordelijkheid heeft.

Ik had mijn tong wel kunnen afbijten en besloot op dat moment dat het tijd werd om een keer vroeg naar bed te gaan. Hoe hard je ook wil, als de batterijtjes leeg zijn, dan trommelt zelfs het duracell-konijntje niet meer. Verbazingwekkend vond ik de reactie van de directeuren. Ze murmelden wat in het Tigrinya onder mekaar, vonden vervolgens, om welke reden dan ook, dat ik best intelligent was en maakten afspraken voor individuele begeleiding van een aantal leerkrachten. Uiteindelijk denk ik dat ik mezelf door een van mijn irritante woordenwatervallen, niet al te veel in de nesten heb gewerkt. Geluk bij een ongeluk, maar toch oppassen geblazen. Ik heb mezelf beloofd dat ik weer eerst tot 10 ga tellen voor ik geluid produceer en ik ga toch maar proberen vanaf nu wat meer uurtjes per nacht de ogen dicht te doen.

H.